خیلی چیزها در عالم هست که دلِ آدم را می برد. مثل چشم های حسام یا صدای یاکریم. یا گل کاشتن .یا حرف زدن با یه دوست .یا صدای موسیقی. تماشای پرواز عقاب یا هلال ماه نو . یا نسیم بهاری. یا وقتی که خداوند هزاررنگ رو تو آسمون غروب بخش کرده و هزاران هزار چیز دیگه که تو این دنیا هست و ما دیدیم و یا ندیدیم!

اصلا دل را باید بدهی که ببرند. فلسفه خلقت دل شاید همین بود. 

+ امیدوارم در سال جدید دل ما را ببرند و دیگر بازنگردانند.

سال نو پیشاپیش مبارک :)