من فکر می کنم برای انتخاب دوست لزوما زوم کردن روی کارها و خلق و خوی اون فرد کافی نیست.بلکه شرط خیلی خیلی مهم تری وجود دارد که اگر نباشد، دوستی با بهترین آدم دنیا هم عادی و معمولی ست . و آن شرط این است که شما در کنار آن دوست احساس کنید از خودتان و از دنیای شلوغتان رها می شوید و بلافاصله بعد از جدا شدن از اون دوست می بینید که تا همین چند ثانیه ی پیش در چه دنیای خوبی بودم .. 

و تا به حال دو نفر بودن که من رو از دنیای قاتی پاتی خودم گرفتن . اولینش راضیه بود و دومینش بماند . چون هنوز مطمئن نیستم. یعنی در این برهه ی زمانی مطمئنم اما شاید در همه زمانها اینطور نباشد !