من هیچوقت یاد نگرفتم که چطور باید خودم رو برای کسی شیرین کنم . همیشه فکر می کردم وقتی خودشیرینی کنم اون شخص می فهمه که الکی دارم هندونه میذارم زیربغلش و ناراحت میشه . ولی خب تو این ۲۳سال زندگی که داشتم، دیدم آدمها از هندونه های توهمی زیربغلشان خیلی هم خوشحال می شوند !

شاید هم استعداد خودشیرینی رو نداشتم. شاید چون برام مهم نبود این استعداد رو بدست نیاوردم. شاید هم چون بعد از شکست در خودشیرینی احساس پستی بهم دست میده، هیچوقت انجامش ندادم.

ولی به هر حال به نظر من خودشیرینی کردن با چاپلوسی و خود را بنده دیگری کردن هیچ تفاوتی ندارد. و چه حقارتی بالاتر از این که آدمی خود را به خاطر خوشامد دو روزه ی دیگری ،یا مشتی نمره  به رنج بیندازد.