شاید باورش سخت باشه اما من این ماه برای اولین بار در زندگیم ، احساس رضایت نسبت به خودم دارم!! از بابت انجام کامل برنامه ریزی هام.

من چندین سال با صفتی که همواره بر من رنجی بزرگ تحمیل می کرد سرکردم تا اینکه بالاخره تونستم بر اون غلبه کنم . البته تاحدودی !هنوز هم در من این عیب قدیم است و به در می نرود ...

صفتی به نام "کمال گرایی" . که هم خوب است و هم بد . یادمه حتی در برنامه ریزی های کنکورم بدلیل داشتن چنین ویژگی بسیار آسیب دیدم ! گاهی وقتها خودم رو با ماشین اشتباه می گرفتم . ساعتهای طولانی برنامه درس خوندن میذاشتم و اعتقاد داشتم یک انسان قوی که می خواهد به موفقیت برسد، باید بتواند تمام برنامه را اجرا کند. و وقتی موفق به انجام برنامه های سخت نمی شدم، این پیام رو دریافت می کردم که من کوتاهی می کنم . و این نارضایتی از خود بدترین احساسی ست که یک فرد می تواند در زندگی داشته باشد.

در واقع من آنچه که بودم رو نمی پذیرفتم و بایدهام رو براساس واقعیت خودم تعریف نمی کردم بلکه می خواستم خودم رو براساس بایدهای سختی که خیلی وقتها لزومی نداشت، بسازم .

هنوز هم بایدهایی دارم.اما به شیوه ای عاقلانه تر! به عبارتی آهسته و پیوسته رفتن را در این ماه توانستیم اجرا کنیم .

اهداف این ماه من شامل دو هدف درسی ، یک هدف ورزشی ، یک هدف هنری و یک هدف مطالعاتی بود . که به لطف خدا همه رو تونستم انجام بدم جز هدف مطالعاتی که به صلاحدید خودم ازش منصرف شدم !

و اما برنامه ماه بعد ، تلاش بر اینه که همون برنامه هارو ادامه بدم و به جای برنامه مطالعاتی کنسل شده، گوش کردن به سخنرانی مهندس عبدالعلی بازرگان درباره امام علی و نهج البلاغه رو قرار بدم :)

ما همچنان عیب کمال گرایی خویش را دوست می داریم و حفظش می کنیم :) هنوز هم در من این عیب قدیم است و به در می نرود ...

[+] مشتاقانه به استقبال بخش قلب می رم . امیدوارم بتونم سطح انرژی خوبی داشته باشم و بهترین استفاده رو بکنم . به لطف و حمایت خداوند بزرگ :)